door Hans Marseille

Stefan Paas wil een politicus horen met een brok in de keel. Het was zijn eerste column op zaterdag in Trouw. Wat hij schreef sprak me aan. En ik dacht: “Geldt dat ook voor mij?” Daarom heb ik, in mijn vooruitblik, zijn stukje overgeschreven én één woord veranderd .
Overal waar ‘politicus’ stond heb ‘dominee’ geschreven. De komende columns én fragmenten uit zijn theologisch werk willen we met ‘Studio’ gaan lezen. Ik verwacht dat zijn mening ons genoeg gesprekstof biedt.
Het afgelopen seizoen bespraken we “Een God die in mij gelooft” van de remonstrantse dominee Claartje Kruijff uit Utrecht.  Het boek bracht ons wel bi j elkaar maar raakt ons zijdelings. Wie was nou de schrijfster van dit boekje die zo vaak zichzelf in het middelpunt zette? Hadden we haar persoonlijk moeten uitnodigen? Misschien had ze ons dan als mens met haar gedachten weten te raken. Want we geloofden wel dat ze oprecht was maar kregen sterk het idee dat ze sprak vanuit het rijke deel van Randstad Holland. En dat sprak ons niet aan. Gelukkig vonden we ook mooie bladzijden in haar boek, bijvoorbeeld over de dood van Jezus, en de vermakelijke verhaaltjes over haar kinderen op een all-inclusiv vakantie en hun mening over het internet. Aan het eind van het seizoen waren we klaar met haar boekje.
Nu geven we onszelf een nieuwe kans met Stefan Paas en ik hoop dat hij ons van goede doordachte gesprekstof voorziet.  De gespreksvraag die ik bij zijn column zou willen stellen is: Vrede, en hoe hoort die manier van spreken bij vrede?
Stefan Paas is van huis uit Christelijk Gereformeerd, geeft les aan de Vrije Universiteit en hij heeft een uitgesproken mening. Juist zo’n column uit het dagblad Trouw en zijn jongste boek over vrede moet voor ons een goede springplank voor gesprek zijn.